Asia Park: jedenaście lat i trzy tożsamości nad rzeką Hàn

Azja w miniaturze pośrodku miasta

Kiedy Asia Park otwiera się w lipcu 2014 roku, jego ambicją nie jest jedynie zgromadzenie atrakcji na dużym terenie nad rzeką Hàn. Dziesięć stref przywołuje Wietnam, Japonię, Koreę, Chiny, Indie, Kambodżę, Tajlandię, Nepal, Singapur i Indonezję. Pawilony, monumentalne bramy, ogrody, posągi i dachy kryte dachówką tworzą spacer, w którym regionalne odniesienia prowadzą dialog. W centrum Sun Wheel nadaje wspólną skalę tej rozległej, niskiej zabudowie. Diabelski młyn szybko staje się widoczny z sąsiednich dzielnic i wpisuje park w codzienny krajobraz Đà Nẵng. Dragon Boats, Angkor Wat, Clock Tower i Merlion tworzą spokojniejsze sceny, a pierwsze atrakcje dodają ruch i kolor. Połączenie miejskiego wypoczynku z kulturową wyobraźnią określa pierwotny charakter miejsca.

Ikony zmieniające panoramę

Kolejne sezony nadają parkowi kilka natychmiast rozpoznawalnych sylwetek. Golden Sky Tower wznosi się w strefie Tajlandii ponad kolorowym wejściem strzeżonym przez wielkie postacie mitologiczne. Następnie w dzielnicy Indii otwiera się Queen Cobra: żywe barwy, inspiracja kobrą królewską i położenie nad wodą czynią ją główną widowiskową atrakcją parku. Paradise Fall, Port of Sky Treasure oraz Singapore Sling poszerzają ten język o odmienne światy, od wyprawy po ruch w powietrzu. Atrakcje nie zastępują jednak kulturowej promenady. Wyłaniają się między drzewami, zza dachów lub ponad ogrodami, tworząc widoki, w których współistnieje kilka wyobrażonych krajów. Kolej jednoszynowa wzmacnia obraz całości, przecinając strefy i odsłaniając krajobrazową kompozycję miejsca.

Od parku do nocnej dzielnicy, a potem cisza

W 2020 roku bezpłatny wstęp zmienia relację obiektu z miastem. Ogrody, gastronomia i nocny targ zyskują większe znaczenie obok atrakcji, jakby Asia Park już wtedy chciał stać się częścią Đà Nẵng, a nie odizolowanym celem. Nazwa Da Nang Downtown, przyjęta w czerwcu 2024 roku, rozwija ten pomysł. Popartowa identyfikacja, widowiska na rzece, teatr lalek i nowe wieczorne sceny przekształcają dawny park kulturowy w dzielnicę rozrywki. Eksperyment trwa krótko. 3 września 2025 roku obiekt przestaje przyjmować gości, a jednocześnie ogłoszony zostaje nowy projekt miejski. Po jedenastu latach kolejne szyldy znikają, lecz diabelski młyn, bramy i pawilony pozostają w pamięci miasta. Ich dziedzictwem są zarówno atrakcje, jak i sposób, w jaki park zmienił fragment nabrzeża Hàn.